หนูชอบพี่โยชิมาก มากชนิดที่ถ้าต้องเอาความรู้สึกนี้ไปเปรียบเทียบ มันคงต้องเริ่มนับตั้งแต่ระดับพหุจักรวาลทั้งหมดที่มีอยู่ ทั้งพหุจักรวาลที่กฎฟิสิกส์ยังไม่เสถียร พหุจักรวาลที่เวลาไหลย้อนกระแส พหุจักรวาลที่เหตุและผลไม่จำเป็นต้องเจอกัน และพหุจักรวาลที่ไม่มีใครรู้ว่ามันมีจริงหรือไม่ แต่ต่อให้เป็นพหุจักรวาลแบบไหน ความรู้สึกนี้ก็ยังใหญ่กว่าอยู่ดี ในพหุจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนั้น มีจักรวาลหนึ่งที่บังเอิญไม่พังทลายตั้งแต่แรกเริ่ม จักรวาลที่ขยายตัวอย่างเงียบ ๆ เป็นเวลาหลายพันล้านปี จนเกิดกลุ่มก๊าซ ฝุ่น และพลังงานที่ค่อย ๆ รวมตัวกันเป็นกาแล็กซีจำนวนมหาศาล ในบรรดากาแล็กซีเหล่านั้น มีแอนโดรเมด้าที่กำลังเคลื่อนที่เข้าหาทางช้างเผือกอย่างช้า ๆ แต่มั่นคง การเคลื่อนที่ที่ใช้เวลานานกว่าชั่วอายุของสิ่งมีชีวิตทุกชนิด ภายในทางช้างเผือกมีดาวฤกษ์นับแสนล้านดวง แต่มีเพียงระบบดาวดวงหนึ่งที่บังเอิญมีดาวเคราะห์สีฟ้าเล็ก ๆ โคจรอยู่ในตำแหน่งพอดีเกินไป ดาวเคราะห์ดวงนั้นเรียกว่าโลก โลกใบนี้ผ่านทั้งยุคน้ำแข็ง ยุคไฟ ยุคที่สิ่งมีชีวิตยังไม่มีสมอง และยุคที่สิ่งมีชีวิตเริ่มคิดมากเกินความจำเป็น จนในที่สุดก็เกิดแผ่นดิน แยกตัวเป็นทวีป ทวีปหนึ่งมีประเทศ ประเทศหนึ่งมีจังหวัด จังหวัดหนึ่งมีเมือง เมืองหนึ่งมีชุมชน ชุมชนหนึ่งมีถนน ถนนเส้นหนึ่งทอดยาวผ่านบ้านหลายหลัง และมีบ้านหลังหนึ่งที่ดูธรรมดาเกินกว่าจะถูกจดจำ บ้านหลังนั้นมีสนามหญ้า สนามหญ้ามีรั้ว รั้วล้อมพื้นที่เล็ก ๆ ที่ไม่เคยมีใครคิดว่ามันสำคัญ แต่ในพื้นที่นั้นมีโรงจอดรถ โรงจอดรถนั้นเก็บรถขนส่งพัสดุคันหนึ่ง รถคันนี้ไม่ได้ขนความลับของจักรวาล ไม่ได้ขนหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ และไม่ได้ขนคำตอบของชีวิต แต่มันขนกล่องลังใบหนึ่ง กล่องลังที่ถูกปิดผนึกอย่างแน่นหนา ภายในกล่องมีบับเบิลกันกระแทกจำนวนมาก บับเบิลเหล่านั้นห่อหุ้มหม้อทอดไร้น้ำมันอย่างระมัดระวัง ราวกับเป็นของล้ำค่าระดับจักรวาลและหม้อทอดไร้น้ำมันเครื่องนั้น ก็มีไว้เพื่อสิ่งเดียว คือใส่อะไรบางอย่างที่ไม่มีเหตุผลจะไปอยู่ตรงนั้นเลย นั่นคือวาฬตัวหนึ่งที่ถูกชุบแป้งข้าวโพด